PROGRAM OPERACYJNY INNOWACYJNA GOSPODARKA (PO IG) był jednym z programów operacyjnych, który był realizowany na terenie Polski w latach 2007 – 2013. Był on współfinansowanym ze środków europejskich, programem opracowanym w ramach Narodowej Strategii Spójności (NSS).

Na realizację Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka przeznaczonych było ogółem ponad 9,7 mld Eur, z tego ze środków Unii Europejskiej pochodziło ponad 8,2 mld Eur (cała kwota pochodziła z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego).

Celem głównym Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka był rozwój polskiej gospodarki w oparciu o innowacyjne przedsiębiorstwa. Cel ten został osiągnięty poprzez realizację następujących celów szczegółowych:

  • Zwiększenie innowacyjności przedsiębiorstw,
  • Wzrost konkurencyjności polskiej nauki,
  • Zwiększenie roli nauki w rozwoju gospodarczym,
  • Zwiększenie udziału innowacyjnych produktów polskiej gospodarki w rynku międzynarodowym,
  • Tworzenie trwałych i lepszych miejsc pracy,
  • Wzrost wykorzystania technologii informacyjnych i komunikacyjnych w gospodarce.

W ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka wspierane były działania z zakresu innowacyjności produktowej, procesowej, marketingowej i organizacyjnej w sektorach produkcyjnych i usługowych, które w sposób bezpośredni lub pośredni przyczyniły się do powstawania i rozwoju innowacyjnych przedsiębiorstw.

Wsparcie przewidziane w ramach PO IG udzielane było niezależnie od sektora czy branży, której dotyczyło (przy ograniczeniach wynikających z zakresu interwencji EFRR oraz regulacji dotyczących pomocy publicznej). W ramach PO IG nie było wspierana innowacyjność na poziomie lokalnym lub regionalnym. Tego rodzaju innowacyjność była promowana i wspierana w Regionalnych Programach Operacyjnych i Programie Operacyjnym Rozwój Polski Wschodniej.

Program Operacyjny Innowacyjna Gospodarka miał ponadto za zadanie łączyć świat nauki i świat gospodarki, czego efektem było zwiększenie znaczenia wiedzy w polskiej gospodarce oraz wzrost jej konkurencyjności. Na wsparcie mogły liczyć przede wszystkim te badania naukowe, które kończyły się konkretnymi efektami i wdrożeniami w przedsiębiorstwach. W ramach PO Innowacyjna Gospodarka wsparciem objęta została również infrastruktura, w której funkcjonują przedsiębiorstwa (m.in. instytucje otoczenia biznesu). Prowadziło to do ułatwienia przedsiębiorcom tworzenia, transferu i wdrażania nowych rozwiązań technologicznych i organizacyjnych. Program przyczynił się do ułatwienia dostępu do finansowania innowacyjnych przedsięwzięć MSP, w tym przy udziale kapitału podwyższonego ryzyka.

W ramach PO IG nastąpiło wzmocnienie systemu promocji gospodarczej Polski, obejmujące promocję działalności eksportowej oraz promocję Polski jako kraju atrakcyjnego do inwestowania i odwiedzania. Środki PO IG przyczyniły się do rozwoju kluczowych z punktu widzenia oddziaływania na gospodarkę ośrodków innowacyjności, których zadaniem jest tworzenie najlepszych warunków dla rozwoju przedsiębiorstw i powstawania przedsiębiorstw opierających swoją działalność gospodarczą na wysoko innowacyjnych rozwiązaniach oraz komercjalizacji wyników prac badawczo – rozwojowych.

Alokacja finansowa programu Innowacyjna Gospodarka była przeznaczona w większości na pulę konkursową. Szansę na dofinansowanie miały projekty, które wpisywały się w cele programu i w jak największym stopniu spełniały kryteria wskaźnikowe opracowane szczegółowo dla każdego działania.

W ramach PO IG realizowano 9 osi priorytetowych:

  • Oś priorytetowa 1. - Badania i rozwój nowoczesnych technologii,
  • Oś priorytetowa 2. - Infrastruktura sfery B+R,
  • Oś priorytetowa 3. – Kapitał dla innowacji,
  • Oś priorytetowa 4. – Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia,
  • Oś priorytetowa 5. – Dyfuzja innowacji,
  • Oś priorytetowa 6. – Polska gospodarka na rynku międzynarodowym,
  • Oś priorytetowa 7. – Społeczeństwo informacyjne – budowa elektronicznej administracji,
  • Oś priorytetowa 8. – Społeczeństwo informacyjne – zwiększenie innowacyjności gospodarki,
  • Oś priorytetowa 9. – Pomoc techniczna.

Za realizację osi priorytetowych 3, 4, 5 i 6 odpowiedzialny był Minister Gospodarki, pełniący funkcję tzw. instytucji pośredniczącej. Instytucją pośredniczącą dla osi priorytetowych 1 i 2 był Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, natomiast Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odpowiadał za realizację osi priorytetowych 7 i 8. Instytucją odpowiedzialną za realizację całego programu był Minister Rozwoju Regionalnego pełniący funkcję tzw. instytucji zarządzającej (IZ).

W ramach poszczególnych osi priorytetowych wyróżniało się działania, poddziałania które były skierowane do określonej grupy odbiorców.